De week van Anne

Anne was jaren bestuurslid van onze vereniging. Ze volgde het ledenbestand op en voerde de financiële verrichtingen uit. Het is een warme dame die heel begaan is met de lijdende mens. Ze gunt ons een blik achter de schermen.

Sinds haar job als verpleegkundige te zwaar werd voor haar, zocht ze naar een zinvolle hobby als waardig alternatief. En stilaan groeide dit uit tot een sterk gewaardeerde activiteit.

Anne ontwerpt handgemaakte dozen, naar uw eigen stijl, vorm, maat en voorkeur. Deze worden bekleed, versierd en afgewerkt met oude, gerecycleerde of nieuwe materialen zoals: stof, papier, posters, parels, linten, borduurwerk, tekst en kalligrafie. Haar specialiteit is een doos te creëren voor uw geschenk, precies aangepast naar kleur en vorm. “A gift in a box”, met als resultaat twee geschenken die één geheel vormen. Schitterend!

Maandag

Eindelijk is het terug maandag,… nog een uurtje en ik lig onder de gevende handen van de kinesiste . Dit rustmoment is goud waard voor de roestige, schroeiende spierpijn. In al de bewegingen van mijn lichaam bevindt zich taaie prikkeldraad. Pijnen kruipen en zetten zich onherroepelijk vast.
Met haar knedende, Zwevende, Zoekende, Zalvende, Zorgende vingers en haar Zachte persoonlijkheid en met een duidelijke “Z” van Zalig, slaagt zij erin dat ik mijn lichaam even vergeet en loslaat.

Deze namiddag geef ik een cursus kartonnage voor twee creatieve dames. Ze kozen voor een kleine juwelendoos met sorteervakjes.
Voor we straks van start gaan moet ik nog even de door hen gekozen vorm afmeten, snijden en verlijmen… en opnieuw een tijdje rusten om tegen deze boeiende maar vermoeiende namiddag aan te gaan.

De creativiteit in hoofd en handen slaagt er soms in me af te leiden van de pijn en dat is goed.

Dit nieuwe, kleinschalige project werd: “STOFFENDOOS” gedoopt en dit om de volgende redenen:
Eerst en vooral, gebruik ik voor het bekleden van de dozen meestal stof, het materiaal dat mijn voorkeur wegdraagt omdat het warm aanvoelt en heel tactiel is. Ten tweede wou ik er de “TOFFE DOOS” in kwijt, met een knipoog naar de persoon die ik vroeger was.
Door de jarenlange pijn ben ik nu véél serieuzer geworden…

 

 

Dinsdag

Mijn levensweg is er één om in te verdwalen en absoluut niet in dagboekvorm te gieten. Het boeiende aan deze schrijfvorm is dat je zelf beslist wat je uit je leven pikt en het vervolgens een beetje uitvergroot. Het voelt aan als door een vergrootglas kijken met het oog voor detail.

Vandaag komt mijn jongste metekindje, ze is net vijf jaar. Ze komt maar één dag en één nacht logeren en zelfs voor deze korte periode voel ik me al behoorlijk angstig… bang dat ik het niet zal uithouden en dat het een uitputtingsslag wordt. Ik geniet nochtans enorm van kinderen, van hun ontwapenende verwondering én vertwijfeling…maar het is zo ontzettend vermoeiend. Ik ga me voorbereiden op haar komst door mij wat ter ruste te leggen.

 

 

Woensdag

Het is 10 uur. Noortje is terug naar huis . Ik ben helemaal uitgeteld maar gelukkig. De zorg voor haar deed mij terugdenken aan de tijd dat onze twee zonen klein waren en “bengel”, vermoeiend maar zàààlig.
Dit bezoekje heeft mij geconfronteerd met een minder aangenaam vooruitzicht.Ik heb namelijk beseft dat het absoluut niet evident zal zijn om voor mijn (eventuele ) latere kleinkinderen te zorgen.
Mijn hart huilt hierom en ik voel me in-triest bij deze gedachte.

Door de vermoeidheid en de pijn zal deze dag zeker een “ 10-minutendag” worden; daarmee bedoel ik dat ik elke activiteit of houding maar 10 minuten volhoud. Na deze luttele minuten verzuurt heel mijn systeem en dien ik te veranderen van positie.
Ik heb deze “10-minuten-dagen” al aanvaard.
Deze dagen zijn ook ideaal om allerlei kleine klusjes te doen, tussen het staan van het strijken en het zitten voor de dozen-hobby.

Ik splits vandaag al mijn bezigheden op in kleine stukjes, met op het einde van de dag toch een redelijk voldaan gevoel dat het merendeel geklaard is.

Na het avondeten installeer ik mij met warme modder in mijn relax en kom er niet meer uit.

 

  

Donderdag

Vandaag lokt de zon me naar buiten. Ik ga naar de stad, op prospectie voor mijn sierdozen. Twee winkels wil ik zeker aandoen en het uitstapje is tot in de details gepland: wat eerst, wat laatst, waar kan ik even rusten…al de stadsplaatsen met rustbanken ken ik uit mijn hoofd. Aangezien de dozen redelijk wat wegen verdeel ik het gewicht in twee grote zakken en vertrek met de auto.

De eerste halte is het labo, voor een nuchtere bloedafname. Het is er zeer kalm en hoef niet te wachten, dit in tegenstelling tot de uren die ik al in talloze wachtzalen heb doorgebracht.
Na een quasi pijnloze prik wordt het goochelen met volgende drie thema’s: afstand-pijn- en op adem komen. Niets is nog vanzelfsprekend. Ik heb het hier nog steeds moeilijk mee want ik zat zo graag zélf aan het stuur van mijn leven.

Tegen de middag ben ik terug thuis met toch wel fantastisch nieuws: één van de twee winkels is bereid mijn sierdozen op te nemen in hun assortiment. De geplande zorgvuldigheid van mijn uitstap wordt beloond.

Na deze escapade nestel ik me onder mijn vertrouwde dekentje en hoop dat de rust ten goede zal komen aan die tergende, onbarmhartige pijn.

 

 

Vrijdag

Vandaag is het boodschappendag. Als voorbereiding ga ik eerst naar de kiné, dan lukt het me om +/- één uurtje te gaan en te staan; alles gepland op een lijstje om geen tijd te verliezen met zoeken.

Als de rij aan de kassa te lang is, zet ik me neer op een omgedraaide lege drankbak en wacht al zittend mijn beurt af. Hetzelfde doe ik in de winkel als de pijn te hevig wordt. De mensen kijken soms wel eens raar op maar ik sta er niet meer bij stil. Zij voelen mijn lijf niet.
Bij mijn thuiskomst zijn er helpende handen bij het uitladen.
Dankbaarheid vervult me voor de liefde waar ik nog steeds door omringd word, goed beseffende dat dit geluk niet voor iedereen is weggelegd.

Na de gebruikelijke rusttijd is nu het koken aangebroken.
Hier is op zijn beurt ook een onvermijdelijk ritueel aan verbonden:
De eerste stap is al de groenten te snijden, een deel zittend, een deel staand, een deel zittend. Ik doe dit meestal ruim op voorhand omdat de kooktijd op zich al te lang is om recht te staan. Er staat ook een stoeltje naast het aanrecht voor als ik regelmatig moet roeren.

Mijn gezin is al deze inspanningen méér dan waard.

Morgen komt er iemand langs om voorgelijmde dozen op te halen; dit opdrachtje ga ik straks nog even afwerken.

Wat mij de meeste voldoening geeft aan mijn hobby is het feit dat je iets helemaal opbouwt uit het niets en dit met gerecycleerd materiaal.
Het absoluut uniek creëren van een eerste leven met als materiaal het tweede of derde leven van iets anders…ja, dat is mijn ding.

 

 

Zaterdag

De hagelbolletjes springen als pingpongballetjes in het lentegras.
Ze dansen me de dag in. Deze voormiddag is mijn winkeltje open en de tafel staat klaar, rijkelijk gevuld met stof en mooi papier.

Laatst las ik een mooi gezegde. Het luidt als volgt:
Je weet niet hoeveel tijd je krijgt, waarom je dan haasten?

Vroeger zouden deze woorden me hebben aangezet om nog méér hooi op mijn vork te nemen, juist omdat je niet kunt weten hoeveel tijd het leven je zal geven, maar nu…?
Nu probeer ik deze gedachte om te keren en meer te genieten, zonder het haastig hollen in de vrees om iets te moeten missen, juist omdàt…

Ik heb er wel een tijdje over gedaan om mijn bestaan te voeden met deze filosofie.
Het is belangrijk, vooral als je beperkt bent( en anders ook) om keuzes te maken die je écht gelukkig maken. Al de rest is ballast.

Het is een fijne familiedag geweest vandaag. Ons gezin nog eens helemaal samen en compleet – niet evident – aangezien onze kinderen hun vleugels behoorlijk beginnen uit te slaan.

Deze avond kruip ik in bed met een ontspannend muziekje en een goed boek van Paulo Coelho. Zijn woorden brengen mij rust.

 

 

ZONDAG

Als je dit zo allemaal leest zou je misschien wel denken dat ik met héél deze situatie vrede neem. Niets is minder waar. Ik heb soms nog opstandige periodes, vooral te wijten aan de onmacht om na 10 jaar nog steeds geen afdoende pijnstillende therapie te hebben gevonden. Ook het feit dat deze pijn mijn doen en laten in erge mate bepaalt én beperkt, maakt me met momenten zeer opstandig.

Ik geef het toe, ik heb in deze week mijn aandacht misschien wel wat méér op mijn pijn toegespitst, maar om eerlijk te zijn…hoop ik, heel stilletjes dat er eens iemand na het lezen van dit alles, uit de hemel komt gevlogen met een wondermiddel. Dat zou pas een engel zijn!

Het volgende overweeg ik dan ook heel ernstig:
Als ik sterf schenk ik mijn lichaam aan de wetenschap.
Ik wil dat ze elke spier, elke pees, elk deeltje van mijn ruggengraat onderzoeken, biopties nemen van al de spierknobbels en ontstekingen.
Zo zal mijn pijn misschien toch nog nuttig zijn geweest voor de toekomst van anderen met dezelfde lijdensweg.

 

 

Met deze zin wil ik dit schrijven besluiten:  “Het is de tegenwind die de vlieger doet stijgen”                             Anne                                       

 

Anne

© 2020 CVS-contactgroep
Oud Vliegveld 14
9250 Waasmunster

Tel : 0471 822 079 bij voorkeur maandag, woensdag en donderdag van 18:00 tot 21:00 uur
Wij danken ixX pharma voor alle steun

Privacybeleid

Webdesign by Eye
Scroll Up